فرزند ابّا

برنان مَنینگ “در «فرزند اَبا» با لحنی اعترافی و داستان‌گو نشان می‌دهد چطور بسیاری از مسیحیان -با ایمان واقعی- دروناً مثل «یتیم‌های روحانی» زندگی می‌کنند: همیشه نگران تأیید، همیشه در مسابقهٔ بهتر بودن، و همیشه با حس ناکافی‌بودن. او از دل تجربه‌های شخصیِ شکست، اعتیاد، و بازگشت به خدا حرف می‌زند تا بگوید رابطهٔ ما با خدا اول از همه رابطهٔ پدر و فرزندی است. «اَبا» (پدرِ عزیز/بابا) برای او اسمِ خدایی است که نزدیک می‌آید، شرم را برمی‌دارد، و ما را همان‌طور که هستیم دوست دارد. در ادامه، کتاب عملاً تمرین می‌دهد چطور این حقیقت از ذهن به قلب برسد: اینکه ارزش ما از محبت خدا می‌آید، نه از کنترل‌کردنِ ضعف‌ها یا جمع‌کردن امتیازهای روحانی. مَنینگ به‌ویژه با فرهنگِ «عملکردمحورِ مذهبی» درگیر می‌شود—فرهنگی که آدم را یا مغرور می‌کند یا ناامید—و در عوض، به زندگیِ «فیض‌محور» دعوت می‌کند؛ زندگی‌ای که از پذیرشِ عمیقِ محبت خدا شروع می‌شود و بعد به تغییر واقعی می‌رسد. نتیجهٔ کتاب یک پیام ساده اما تکان‌دهنده است: تو پیش از آنکه شاگرد، خادم، یا حتی «آدمِ خوب» باشی، فرزندِ دوست‌داشتنیِ اَبا هستی.